werknemerstressIk lees graag nu.nl, zo ben ik op de hoogte van het nieuws en het kost me niet al te veel tijd. Regelmatig lees ik dan iets en denk ik, dit is een blog waard. Zo ook dit artikel. Volgens het artikel had een aanzienlijk percentage van het verzuim te maken met stress. Ik denk zelf dat het meer is dan de 10%. Veel werknemers zullen het tegenwoordig niet durven aan te geven waarom ze ziek thuis zitten. Het deed me denken aan twee situaties, 1 situatie die ik zelf had meegemaakt als leidinggevende en 1 die ik als adviseur had meegemaakt. Ik start met de laatste. In een kleine werkeenheid van ongeveer 100 mensen hadden opvallend veel mensen een klacht ingediend bij een klachteninstantie binnen die organisatie. De klachteninstantie behandelde iedere klacht en deed daar uitspraak over met een advies aan de leidinggevende hoe verder te handelen. De leidinggevende vroeg mij of ik gesprekken kon voeren om te onderzoeken wat er aan de hand was.

Wat een interessante opdracht was dat. Ik voerde vijftien gesprekken en ontdekte enkele grote lijnen. Bijvoorbeeld dat in de structuur van de organisatie enkele veranderingen waren doorgevoerd waardoor mensen in individuele schema’s konden werken. Hierdoor was onduidelijkheid ontstaan, wie aan wie verantwoording moest afleggen. Ik koppelde onder andere dit terug aan de leidinggevende en hij voerde enkele structurele wijzigingen door. De jaren daaropvolgend werden er geen klachten meer ingediend.

Het tweede voorbeeld gaat over een individuele werknemer. Zij was aangenomen in een kleine groep. Ik kende haar van de vergaderingen waarin werd besproken dat ze weer ziek was. Na verloop van tijd werd ik plaatsvervangend commandant. Ik mocht me bezig houden onder andere met de reden van haar verzuim. Wat ik toen ontdekte, schrok ik zo van. Ik had er met mijn neus op gezeten en dit had ik niet gezien. Ik schaamde me. De groep waar ze was aangenomen vond dat ze niet functioneerde en ze deed vervangend werk in de bibliotheek. Ver weggestopt van haar collega’s. Ze kwijnde helemaal weg. Gelukkig wilde ze met me praten en vond ik ingang bij de leidinggevende van de kleine groep. We maakten afspraken dat ze kon worden ingewerkt in de functie waarvoor ze was aangenomen. Binnen een aantal maanden veranderde ze van een vrouw die zwaar door het leven ging in een vrouw die weer met enthousiasme naar haar werk ging. Het was zo genieten, iedere keer als ze mijn kantoor voorbijliep was ik zo dankbaar!

Het moraal van de verhalen is dat een zorgvuldige analyse van de situatie van een persoon of groep personen cruciaal is. Meestal zit iemand niet zonder reden met stress thuis. De meeste mensen willen gewoon werken en van toegevoegde waarde zijn.  Van deze waardevolle lijst die volgde in het artikel: http://www.nuzakelijk.nl/mkb/3785747/acht-tips-verzuim-pakken.html zijn voor mij nummer 4 en 7 daarom heel belangrijk om de context van de persoon en situatie in kaart te brengen.